bicos equivocados

parada d@s peregrin@s-devot@s à mostra de teatro de Cee, LEANDRO

 Nas miñas buscas obsesivas de mundos paralelos apareceu Leandro un día e derrocou o absolutismo de Remedios Varo no meu maxín.

Penso que podería escribir algo sobre calquera dos seus cadros, ou  un poemario enteiro sobre algún deles.

Paso e repaso os seus lenzos e atopo a vida enteira neles, teño unha sensación semellante á que me provocan Olga Novo, Mofa e Befa ou Carmen Blanco, unha invasión de beleza e compromiso, unha identificación total e a sensación agradable de sentirme pequeniña e aprendiz para sempre.

Por eso lle pedín un cadro para ilustrar esta entrada, ó tempo que me decataba de que podería telo feito antes para a maior parte do que levo escrito. Graciñas, Leandro.

Por se non coñecedes as pinturas deste home, lígovos a porta de entrada ó seu universo: 

http://leandrolamas.blogspot.com/

Ás veces damos bicos equivocados. Pola súa esencia accidental poden significar moitas cousas. Ás veces é só unha cuestión ergonómica, das estaturas dos bicantes ou da forma da cara. Pero normalmente teñen un significado auténtico e profundo, de cotío inconfesable.

Ás veces é tanto o afecto que se quere demostrar inconscientemente, que a formalidade do desprazamento lateralizado das cabezas non abonda, descontrolamos a posición dos nosos beizos e imos pousalos alí donde a cultura europea só establece un matematicamente unívoco significado sexual; soe ser unha circustancia incómoda para ambos, aínda máis se xente malpensante parasita darredor... pero nunca queda como un mal recordo. 

Tamén sei de bicos equivocados dobremente, nos que non só se equivoca a posición senón tamén o receptor/a. Se vos sucedeu algo así nalgún momento, facei memoria: o receptor real non andaba lonxe, poida que xa o tiverades bicado lateralmente xusto antes ou que fora o seguinte nunha rolda de saúdos formais; estes bicos dobremente equivocados teñen tódolos defectos: poida que o receptor físico non os merecera, poida que a incomodidade preveña ó noso cerebro de repetilos na rolda, poida que fora observado por terceiros ou polo receptor real.

Algunhes bicos equivocados danse en ex-parellas, pero estes bicos non merecen interese, probablemente sexan fruto da inercia da costume, a mesma monotonía na demostración física de afectos que acabou por separalos, e só lles dará incomodidade e a consciencia de que fixeron ben.

E hai bicos equivocados que non o son en absoluto ou non o son completamente. Ás veces pertencen a futuros amantes, retraídos ámbolos dous, que precisan comenza-la súa historia con urxencia irresoluble (e non pensedes que acontece só a adolescentes inexpertos). Ás veces son o único xeito de conseguir unha pausa nas circunstancias individuais que afastan sen remedio ós participantes, coma un cruce de camiños non necesariamente perpendiculares a noventa graos (esto quere dicir que nin os protagonistas están certos da casualidade ou a inconsciencia que se lle supón ó equívoco... porque igual xa levaban moito tempo pensándose). Este último bico descrito entristece moito nos días posteriores, pero convértese nun recordo marabilloso e nunha fabulación de camiños felices que nunca foron, desas que gardamos para evadirnos nos tempos difíciles. 

Entradas relacionadas:  

Apertas varias

Do que fai ben

Estou case certa de que algunhes individuos teñen unha vida diaria oculta. Compartimos con eles o traballo, algunha afición ou vémolos atravesa-la estrada os domingos para ir á misa. Eu penso que hai algunha xente que, cando non a vemos, abre unha portiña nunha columna e atravésaa cara un universo paralelo, ou que, cando nos damos a volta se transforma nunha avelaíña e sae voando. Tamén hai xente que non vemos nunca de costas porque se viraran habiámoslles descubrir un circuíto integrado no lombo e unha chea de cables saíndolles do cu (ou o pau dunha escoba)... pero esa xente a min non me interesa.

O outro día decateime de que Víctor Mosqueira non é de verdade, quero dicir, non é exactamente humano. Eu coido que vive no curuto dun carballo e que durme de pé. Poida que sexa un trasgo, aínda que eu penso que é máis ben un home-gato, pero desas cousas non sei moito. Probablemente, dentro do carballo ten fendidas unha chea de estanterías nas que xa non caben máis libros vellos, deses que cando os abres saen personaxes coloridos de tempos que nunca foron a contarche contos de tempos que han de vir. Cando está ben o mar, o Vítor sae á noitiña nunha barca vella de madeira e volve todo cheo de area e con sardiñas para a cea, que ata nun feixe con cordón de esparto para agatuñar polo carballo arriba.

Hombre-Gato, Remedios Varo

Evaristo Calvo entra á súa casa polos espellos dos cuartos de baño. Se un día vas tomar unha copa con el e desaparece, non te preocupes, marchou pola súa porta segreda. O Evaristo, pola casa, anda cunhas zocas vermellas e enormes que lle obrigan a dar zancadas, por eso ten un corredor longuísimo, que atravesa mentres pensa en voz alta. O Evaristo ten que vivir así porque se vivira nunha comunidade de veciños, os xordos habían chamar á policía polo tremer da súa voz e os que saben oír habían andar por aí facendo as revolucións que lle escoitaron de madrugada. O Evaristo ten unha caixa redonda e azul donde vai metendo as cousas que o indignan nunha especie de lama moi húmida.  Cando hai que "parir" unha obra nova, saca cachiños desa lama e déixaa secar ó sol un pouco (porque no espello do Evaristo sempre hai moita luz do sol), logo amasa nela ata que case non se recoñecen as indignidades, amasa e amasa e fai figuriñas redondiñas e pequenas que leva na gorxa cando sae ó mundo polos espellos.

 O Capitán de Evaristo Calvo en Commedia: un xoguete para Goldoni, 

adaptada por Cándido Pazó e adoptada por Ollomoltranvía

Hai unhes días que me deu por estar contenta e por rir sen motivo... tomei conciencia onte cando viñamos no coche para Pontevedra e me dixo o Jairo: "bebiches?". Parece, en efecto, que estou bébeda. O Vítor anda con moito ollo de sacudirse ben da pel a area máxica que o cobre mentres está no seu carballo. Pero o outro día esquencéuselle cambia-los zapatos e poñe-los que ten de andar polo mundo. Cando iamos entrar díxenlle a Abel que collera sitio na "zona de babas" (centro de calquera das primeiras filas) e só quedaba para os catro na primeira, e o escenario estaba moi preto e moi alto. Cando Mofa e Befa empezaron a dar golpes de tacón dun lado ó outro do escenario, saltoume unha area ó ollo. Notei unha molestia no lacrimal e bebín un grolo de cervexa (que é coma quen lle pica a cabeza e rasca o cu), supoño que me anestesiou. Se choras de risa, a area non sae, así que vou estar coa areíña aí metida ata que chore de tristura; tendo en conta a miña pouca tendencia e a miña pouca intención, coido que ha estar ben tempo... ogallá sexa o tempo necesario como para volver atopalos e volver te-la sorte de que me salpiquen outra vez.

Na primavera irascible, Mofa e Befa son para min coma unha inxección fresca do outono. Paso calor mentres me escarallo de risa na butaca e analizo cada movemento e cada palabra deles por enésima vez... pero logo quedo fresquiña e esperta coma se fora novembro. Esta primavera quixéronme visitar vellos fantasmas. De feito, a pouco máis e marcho de Pontevea sen saudar (sorte que o Jairo tiña fame e volvemos para a carpa), porque os fantasmas puñeteros non me deixan facer o que me pide o corpo. Estes días o cristal de area do Vítor tápame a vista cara eles e parece coma se xa non estiveran.  Igual marcharon, pero se lles dera por volver, seguro que me ría deles, porque, xa vos dixen, estes días río de todo e ata do que non hai.

Todo o inverno, Evaristo véuseme moito á cabeza. A culpa foi da "Memòria dels Cargols", unha serie que Dagoll Dagom fixo hai anos para a TV3 que vín pola rede para estudiar catalán. Alí descubrín a Carles Martínez, o doble catalán do Evaristo. Coa pronuncia do Carles Martínez era capaz de distinguir un "C" dun "Ç", así que transcribín tódolos seus diálogos nos Cargols para mellora-la escoita. Agora lévome para Catalunya unha lista de obras do Carles que estarán en cartel cando chegue porque, como o Evaristo, o Carles é "teatralmente promiscuo", é dicir, deses que adoitan triplica-la calidade das obras que fan, o que fai que o busquen como garantía de éxito. E foi tamén por culpa desa semellanza no uso da voz, pola que dei en barallar na cabeza coa idea dos Cargols galegos (coas miñas pallas mentais fago o que me dá a gana, evidentemente, aínda que os tempos políticos non estean para lerias coa Historia).

Gústame moito esa xente que me excita a imaxinación, e aínda máis esa que monta pontes de bimbio doce dunhes temas a outros coma se todo estivese vencellado, coma se todo fose parte dun un; tamén me gusta rir con trasfondo (a ironía, a retranca, o escarnio). Se as tres cousas veñen xuntas pasa o que pasa, que unha semana de máis no Eixo Atlántico é un regalo, que me decato e que o aproveito. Contai as veces que rides esta semana,  se coidades que son insuficientes en calidade ou en cantidade... Mofa e Befa.


Para @s alumn@s do Paz Andrade (xa sabedes, o 5 de novembro en Padrón):

Unha historia de dous que paseaban

 

faise noite na Lagoa

Ya me estoy acostumbrando/a verte y no saber/si creo lo que veo/o lo que creo ver.
¿Qué misterio insondable es/que no tenga cara amable/o que amable fue?
No se abre/la puerta que es.
¿Por qué arde/si ya lo apagué?

 "Claro que arde", Josele Santiago

do álbum "Nada" (Enemigos, 1999)
 

Levaba toda aquela semana desexando verte, contarche a historia do meu retorno á vida anterior e o porqué da fuga, presentarche á miña compañeira e dicirche cántas veces me lembraba de ti e cánto te botaba de menos... 

Apareciches diante de min abrazada a un envexoso monicreque malfodido, que debeu quedar ben contento aquela noite de ser espectador de excepción do noso desencontro. Escudriñáchesme desafecta con aqueles ollos vidrosos das misturas prohibidas, como preguntándote "quén coño é éste". Non sei ben qué cara se me quedou, pero si sei que voltei á casa arrastrando os pés e dicindo... "non pode ser". Aínda que trataba de excusa-la túa reacción cos meus dez quilos menos e o peiteado tan pouco habitual que levaba, por dentro sabía que ti sempre me miraches ós ollos e que os meus ollos non cambiaran, que cambiaras ti e punto. Tamén puido ser efecto, a túa desmemoria, de todo canto evidentemente te meteras aquela noite.. o que non me deixaba máis tranquilo. Imaxinei, unhes días despois do trauma, que, aconsellada probablemente por algunha compañeira de profesión, desas que logo che buscaron choio ó outro lado do charco, decidiches soltar lastre. Seguramente che dixo: "tira as direccións e os teléfonos, quédate só coas amigas da infancia, coas compañeiras de traballo e coa familia, o resto non merece a pena"... e eu, que sempre estiven fóra dos teus esquemas, fóra quedei, para variar.

É curioso, sempre admirei o teu xeito de ve-la vida e sempre me identifiquei coa túa maneira de vivila. En cambio naquel intre decateime de que tomaramos decisións ben distintas para un fin semellante, ti decidiras marchar e escoller mecanicamente a quen habías volver chamar cando viñeras pola casa e eu, que tamén decira marchar, pensaba non esquencer nunca ás que me fixeran ben nos meus tempos da farándula. De toda aquela xentiña, ti eras unha das que máis quería e a que máis admiraba e, ti ben o sabes (agora igual non), coa única que tiven unha relación totalmente persoal sen mediar contratos nin intereses.

Lembro perfectamente a noite que te coñecín. Aínda eras máis guapa en persoa, tiñas unhes ollos enormes que parecían fozarme na alma e aquela voz marabillosa que se sentía tremer... e conseguiches orienta-la miña atención hacia ti ...e mira que eu andaba toliño detrás daqueloutra muller misteriosa que parecía feita co vidro dunha botella de cervexa. Era unha bipolaridade ben difícil de solventar: quería "tirarme" aquela tremenda muller alí mesmo, riba da mesa e diante de todas se fose necesario... e, ó mesmo tempo, pasar toda a noite falando contigo. Ó final, como adoita suceder, nin unha cousa nin a outra, e acabei no Dous de Copas, aturando a unha tipa babosa e a súa urxencia por levarse algo para a cama do hotel.

Nos días seguintes, no medio da voráxine de artistas e periodistas adoecidas por sacar proveito, aínda de cando en vez me quedaba tempo para pensar excusas para chamarte que non daba atopado. Por fin, o último daqueles días tolos, conducín ata o aeroporto, esmagado de tanto axetreo e noites sen durmir, a todo gas e chovendo a chuzos, para enviar de volta aquela vexetariana prepotente que acabou papando nos chourizos criollos coma se fose a fin do mundo. Á miña amiga, a cabeza pensante daquela historia, déulle por parir unha última idea ilusionante ese día: facer unha parada en Compostela... mereciamos un vasiño de licor café logo da xeira que levaramos. Ben sabiamos que podía pasar, de feito non o falamos ela e eu pero, no fondo, queriamos atoparte. E alí estabas, aínda que non recordo moi ben aquel encontro (non me hei de excusar contigo dos esquecementos), sei que me fixo pensar que te había ter preto no futuro.

E remataron as excusas... xa non eran necesarias. Chamábasme cando viñas a Lugo, chamábate cando ía a Compostela, sen necesidade nin explicación nin obriga. Gustábame cómo andabamos ti e máis eu. Sempre lembro choiva ou xeada contigo, coma se tódolos elementos fosen adversos agás nó-los dous. En Compostela eras un pouco máis ceibe, podiamos ir ó cine (vénseme á cabeza cando fomos ver a última do Eastwood con aquel teu amigo encantador que me fixo acuña-la frase de "fala galego pijo") e andar polas ruelas sen que ninguén che pedira un autógrafo ou tomar algo nun bar sen temor a que unha cheas viñera dicirche "ei, tíiiiiiiia, yo a ti te conozco... eres... bueno, no me acuerdo de tu nombre, pero eres de puta madre, tía!"

Sempre me custou ser espectador dos teus directos. Pouca xente sabe dos meus arrebatos de retraemento. Eu non sabía dónde meterme cando me utilizabas como "recurso escénico". Estaba seguro de que dun momento a outro había suceder. Lembro unha madrugada de "pasarela", achegácheste a min, con aquela camisa de cores e o peito case ó descuberto, e eu, amedrentado ó verche a intención, cos nervios tirei o gintonic por riba, ti decatácheste e cambiache-lo rumbo coma quen non quere a cousa e fuches cara outro do público. Logo, todo mollado e avergoñado, agardei por ti mentres te vestías. Como sinal de recuperación regaleiche un libro pouco despois, para contribuír ó espectáculo e para que souberas que para a próxima estaría disposto a participar.

Cando marchei estudiar fóra, pensaba de cotío en ti, eras das poucas persoas que botaba de menos dos tempos de vida pública... supoño que era debido a que formabas parte da miña escasa vida privada. É curioso que a ti non che escribía, nin che enviaba postais, nin te chamaba (a verdade é que non chamaba a ninguén, dábame pereza marcar tantos números, sempre me trabucaba). Diante dos galegos da diáspora, se tiña que falar de ti facíao coma se non te coñecera, ou cambiaba o teu apelido polo nome da túa parroquia, como o tiña escrito na axenda por se a perdía. Nas vacacións de Nadal chameite ó pouco de chegar. Celebramos o noso Anovello particular o día trinta, para a noite seguinte facer cada unha o de sempre coas amigas de sempre. Viñécheme buscar á casa vestida "de incógnito", cun gorro ata as cellas e unha braga de pescozo ata as orellas... fíxome gracia verte así porque é ben sabido que as túas cellas chamizas e os teus ollos son o teu sinal de identidade, e eran o único que se che vía! Co teu disfraz, a néboa e os locais que fun escollendo para ti conseguimos intimidade suficiente para acabar falando de cans e gatos e pequenos. Non sabes cánto me marcou aquela conversa zoo-ilóxica, aínda a emprego agora como exemplo das metáforas que todos cuspimos sen decatarnos da súa transcendencia no interlocutor. E non sei se foi a discrepancia dos animais, ou a miña dificultade naquel tempo para identifica-los sinais que hoxe me parecen tan obvios pero, por gracia ou desgracia, non pasou nada cando te empeñaches en acompañarme ata a mesmísima porta da casa (agora non sei se fun estúpido ou foi unha sorte non caer nas redes do que non estaba seguro de querer caer). Logo no tren, falando cun amigo que nos coñecía a ambos, decateime de todo e arrepentinme mil veces, e pasei días agardo a túa chamada que nunca chegou.

Volvín do meu tempo estranxeiro máis estranxeiro do que fun aló. Non teño bos recordos do meu retorno. Os meus amigos da facultade estaban intimando coa farlopa e outras substancias que a min me chamaban pouco e fun dar de fuciños nunha rapaza guapísima... pero os seus ollísimos verdes non equilibraban o seu empeño por casarse e durou pouco aquel asunto. Ti marcharas á capital, e un día que viñeches a despedirte dunha amiga que murchaba antestempo, chamáchesme para quedar. Estabas esmagada. A vida da gran cidade esfarélabache a alma coma se tivese unllas en troques de rañaceos. Non era o tempo aínda. Quedamos despois do funeral e aínda te vin peor. Case choro eu tamén, e ben sabes que é difícil que chore eu por cousas tráxicas, pero verte así, afundida, con aqueles ollos vermellos e minúsculos pola sal, partíame o corazón. Con todo o que pasou logo, cheguei á conclusión que te despediras aqueles días dela e máis tamén de ti. Agora coido que tamén de min.

Nunca máis volvemos quedar. Como pensaba que aínda seguías en Madrid, agardei unha nova visita. De cando en vez mandábache unha mensaxe ó móbil, de apoio, de agradecemento polos compromisos, de felicitacións polos éxitos... unha vez non contestaches e pareceume raro, e dalí a un tempo chameite e o número xa non existía.

Teño que recoñecer que, dentro do que a tele e os comentarios "maruxiles" mo permitiron, me esquencín un pouco de ti. Estiven inmerso na miña propia felicidade do retorno ó meu camiño, refacéndome e disfrutando da vida privada que, pouco a pouco, foi anulando á pública ata poder ir pola rúa sen que ninguén me mire pensando de qué coño me coñece. Agora cando vexo unha cámara ou un micrófono fuxo coma se vira ó demo.

Teño un amigo que sempre me di que as cousas son como acaban. Eu négome a que os bos recordos e o cariño que lle tiven a alguén (sobre todo se co paso dos anos descubro que foi do pouco bo dos tempos malos) morra nun desencontro inexplicable. A pesar de todo, incluso do que eu mesmo pense dalgunhas das cousas que sei que fas ultimamente, sígote defendendo a capa e espada, e segues no meu "peto das esencias sen esquecemento" cos mesmos ollos e as mesmas mans do primeiro día.

O outro día funte ver. Como a cousa estaba fría, polo ben do espectáculo, díxenlle á miña compañeira se se achegaba comigo ó escenario. Como ela é moi retraída e só vén por min a este tipo de faranduladas, pediume un trato: iría a cambio de que non me quedara a saudar como facía sempre. Aceptei sen dubidar. O que ela non sabía era que eu non tiña intención ningunha de quedarme agardándovos.

Comprende que, logo daquela desafortunada noite, evite encontros desagradables. Poida que, agora que xa non te metes tanto e que eu recuperei a miña imaxe, se me ves por aí si te decates de quen son e do que nos estimamos en tempos... pero eu non estou disposto a comprobalo, prefiro gardar de ti o que... o que... o que a min me saia dos collóns... e xa está.


Por se algunha vez te anceio, inventei estes días unha vacina, que parece que está sendo efectiva de momento. Así que se me ves pasar sen dirixirche a palabra, ou da-la volta ó verte, ou ir de espectador a algunha das túas historias e non quedar a saudar, non mo tomes a mal, non penso poñer en risco nunca máis ningún dos meus bos recordos; eso si, se algún día queres roubarme a única mala lembranza que teño de ti, doucha, non me serviu para aprender nada e está ocupando e estrando con lixo un espacio valioso que podería empregar noutros fines. É máis, mira, qué che parece se a envolvo neste texto insulso, lle poño unha cinta vermella e cha regalo?

Como unha leva

Despois de anos de investigación infructuosa, e dun libro literariamente coherente pero que quedou nunha simple introducción ó vocabulario auto-emotivo, por fin parín hai unhes meses un poema que se achega un pouco máis ás miñas pretensións do "todo autoemotivo" (forma e fondo). Non sei se foi casualidade ou o principio do camiño que andaba buscando, sexa como sexa este é o fío que pretendo seguir, espero que vos faga sentir algo.

Por respeto a Camilo G. Torres e á revista Xistral, na que apareceu por primeira vez fai unhes meses, tíveno gardado antes de publicalo na bitácora. Penso que xa pasou ese tempo prudencial e xa o podo compartir cos/as que non vos fixestes coa revista (aínda que vos aconsello que a busquedes), engadíndolle unhas versións en catalán e castelán máis que apuradas polas que pido perdón antes de nada, pero que me serven a min no meu estudio do catalán namentres non atope as clases regladas que busco.

cronógrafo de levas

Como unha leva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hai días que esperto excéntrica coma unha leva
que baila na súa árbore despreocupada da cadea que a fai xirar
sentíndose libre da correa que lle marca o ritmo

eses días vostede sorrí
é a imaxe bébeda do meu subconsciente
e a min non me aterra que me vexa bailar enfronte
que faga análise das miñas trazadas sen cronómetro

eses días que me movo sen acougo
lene e forte coma unha leva
eses días podería miralo a vostede ós ollos
podería permitirlle esculcarme dentro

foi vostede quen me mudou de man o reloxo
así é que teño a esquerda ceibe
para movela na espiral sempre aberta
así é que bailo na moto enfiando estradas ganduxadas
e todo ten sentido coma o xirar da leva
agora
coa man esquerda ceibe do tempo

vostede ensinoume a productividade dos arrebatos de ira
e Marcuse as pulsións
así eu trato de remexer todo eso nun peto
que levo comigo nas rutas retortas
na horta que quero sachar e medrar
como parire dun mal polvo unha preciosa liberdade
rectificable e perfecta coma unha leva


Com una lleva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hi ha dies que em desperto excèntrica com una lleva
que balla en el seu arbre despreocupada de la cadena que la fa girar
sentint-se lliure de la corretja que li marca el ritme

aquests dies vostè somriu
és la imatge embriaga del meu subconscient
i a mi no em dóna terror que em vegi ballar davant
que faci anàlisi de les meves traçades sense cronòmetre

aquests dies que em moc sense assossec
lleu i fort com una lleva
aquests dies podria mirar-ho a vostè als ulls
podria permetre-li aguaitar-me dins

va ser vostè qui em va canviar de mà el rellotge
així que tinc l'esquerra lliure
per moure-la en l'espiral sempre oberta
així és que ballo en la moto enfilant carreteres embastades
i tot té sentit com el girar de la lleva
ara
amb la mà esquerra lliure del temps

vostè em va ensenyar la productivitat dels arravataments d'ira
i Marcuse les pulsions
així jo tracte de batre tot això en una butxaca
que porto amb mi en les rutes retorçades
en l'horta que vull llaurar i créixer
com parir d'un mal polvo una preciosa llibertat
rectificable i perfecta com una lleva



Como una leva

"An intellectual tortoise
Racing with your bullet train"
All because of you, U2

hay días que me despierto excéntrica como una leva
que baila en su árbol despreocupada de la cadena que la hace girar
sintiéndose libre de la correa que le marca el ritmo

esos días usted sonríe
es la imagen ebria de mi subconsciente
y a mí no me aterroriza que me vea bailar enfrente
que haga análisis de mis trazadas sin cronómetro

esos días que me muevo sin sosiego
leve y fuerte como una leva
esos días podría mirarlo a usted a los ojos
podría permitirle acecharme dentro

fue usted quien me cambió de mano el reloj
así que tengo la izquierda libre
para moverla en la espiral siempre abierta
así es que bailo en la moto enhebrando carreteras hilvanadas
y todo tiene sentido como el girar de la leva
ahora
con la mano izquierda libre del tiempo

usted me enseñó la productividad de los arrebatos de ira
y Marcuse las pulsiones
así yo trato de batir todo eso en un bolsillo
que llevo conmigo en las rutas retorcidas
en la huerta que quiero amelgar y crecer
como parir de un mal polvo una preciosa libertad
rectificable y perfecta como una leva

apertas varias

Tiña esta entrada gardada e, como non teño ganas de falar de cousas desagradables máis actuais e que tamén teño pendentes, decidín publicala mentres a perspectiva do tempo non me dá unha visión máis optimista destes últimos meses.

Teño colgadas no taboleiro algunhas frases de optimismo consciente que me enviou o Benxamín xa hai tempo. Hai dous motivos polos que as imprimín e as colguei para ergue-la vista dos apuntes e velas xusto diante de min: un é obvio, o ben que me sentan, e o outro, que están escritas en catalá e así non esquezo o pouco que sei ata que por fin teña unhas clases decentes. Benxamín é unha especei de Tomás Meabe babélico, nos nosos encontros virtuais podo escribir na lingua que me pete, que el sempre a entende.
Hoxe déronme os ollos nunha frase que fala sobre as apertas: No deixis passar l'oportunitat d'abraçar en qualsevol moment i amb qualsevol excusa els qui estimes.

Argallando na cabeza, coas neuronas lúdicas que ceibo por momentos no tempo de estudio, e máis coas cardioneuronas (termo que acuñei con Luís estes días a conto doutra historia), decateime dun proceso recurrente nos momentos laborais de benvida ou despedida. Levo xa unhes cantos anos presentándome e despedíndome de centro en centro por Galicia adiante. Son unha chea de personalidades únicas nos seus momentos concretos interacionando coa miña propia no seu propio momento.

A pesar da miña expresividade, eu non son fisicamente afectiva. Quen me coñece sabe que só dou unha aperta cando me sae desde o fondo da alma e con extrema incontinencia (ou cando me obrigan, pero esas non contan), desto teño reflexionado moito coa Carmen Tirabicos.

Logo están os bicos. En principio os bicos semellan ser síntoma de máis intimidade que as apertas, por aquelo do contacto de partes máis sensibles e da posibilidade de rastros de babas... eso sen contar co perigo de que poidan ser dados ou recibidos en partes da cara que non estaban previstas. Pero hoxe son un rito estúpido, formalizado, un desprazamento lateral de cabezas, sincrónico e repetitivo... mágoa!

Decididamente, sinto que nunca lle dou a ninguén o que merece. Nas despedidas, recorro unha nube de xente descoñecida que me bica e á que bico nun proceso rítmico e baleiro; con sorte, no medio de todo ese ritual, igual hai alguén que daría ou recibiría un bico sentido, pero a inercia do propio protocolo impide esta posibilidade. Nalgunha ocasión marchei sen o bico de quen tería apertado de boa gana por tempo ilimitado, o tempo que nese intre penso que a cardioneurona correspondente precisa para graba-la sensación de calor do outro corpo.

Teño algunhas apertas que lembro e que espero non esquecer nunca. Unha delas, moi recente, disfruteina nun encontro casual cunha exalumna; non teño gardado o recordo dos ollos de Nerea polo bonitos que son, que tamén, senón por cómo saca a través deles todo o seu espírito, aquela aperta foi semellante á súa mirada, cálida e chea de vida. Outra aperta de fai miles de anos que espero gardar por outros miles, foi unha de Gonzalo en Ramón Ferreiro: viña desde lonxe, con toda a inmensidade dos seus brazos aberta, e sentín que xa me estaba apertando a tres metros; sen nin siquiera pecha-los ollos, podo velo vir hacia min agora mesmo coma daquela. A aperta máis extraña que recibín na miña vida foi a de Charly; supónse que era eu a que tiña que tocalo de cando en vez para dar crédito de telo enfronte, en cambio foi el, ó que sempre considerei superficial, distante e desafecto, o que me tocaba os brazos de cando en vez, como para saber que realmente eu estaba alí, e o que me apertou na despedida coma un neno perdido nun parque de atraccións.

Pero as apertas que máis lembro son as que non dei. Esas lévoas marcadas no lombo como latigazos das mans que nunca alí chegaron a tocar. Ás veces aperto cos ollos. Gustaríame saber que @s que aperto dese xeito sinten as mans dos meus ollos. Cando volvín ás Mercedes, logo de cinco anos dando voltas polo mundo adiante, temía o encontro cun par de persoas. Temía que se me escapasen as apertas, que alguén se sentira disciminado ou que os apertados se sentiran violentados pola miña mostra excesiva de cariño. Teño a sorte de ser fría, en xeral, nas miñas mostras de afecto, así que fixen un saúdo democrático e igualitario de bicos lateralizados... a igualdade nunca é equidade. Fun inxusta con todos e comigo mesma, e gardei aquelas apertas para momentos mellores que nunca chegaron xunto cun milleiro de agradecementos que nunca dei.

Fai unhes días, gardeime outro par de apertas, unha heina dar fixo, sexa como sexa, porque ten que ser e ha ser... a outra... non sei, non sei, igual despois das miñas mostras de frialdade non queira ser recibida. Perdón a ambos polo meu distanciamento, sabedes os meus motivos e sabedes que non é real.

Espero, como os católicos agardan o seu Xuízo Final, o meu momento da Xustiza Afectiva, sexa con bicos, con apertas ou de palabra. Aqueles que me tedes por unha persoa sincera e extrovertida, que saibades que estades equivocados e que, tristemente, me gardo moitas apertas que terían que ser dadas.

os mantras da Viviana

Vaia, ho, por algún lado tiña que saír o asunto...

Unha das cousas que máis pracer me producen, como boa atlántica que son, é comer. E se como na casa de meus pais un domingo a contos e viño, aínda máis. O caso é que antonte, xantando, tiven unha dor horrible na xunta da mandíbula. Non podía comer, nin case falar. Tomei un analxésico e deiteime, pero nada, pola tarde volvía estar aí. Hoxe fun ó médico. Aí non hai nada. Díxome que era unha contractura e que só me podía dar relaxantes musculares que me ían dar sono... e eu apureime a soltar un non rotundo. Creo que se decatou inmediatamente sen que eu lle tivera que explicar máis e díxome con ton ameazante: pois vaite relaxando.

Hai dous motivos para a miña contractura. Unha é a contención verbal e outra a cara de mala hostia que se me queda por mor dela. Obviamente o meu rictus facial está variado. Supoño que eso afecta a tódolos músculos da cabeza. Eu non son persoa de gargallar, de feito non creo que haxa xente que lembre o son do meu riso, pero sempre sorrío. Faime ben a min e, polo que me teñen dito, á xente que me cruzo pola rúa ou polos corredores.

Ese mesmo día pola noite, apareceron Abel e Viviana pola casa de meus pais e quedaron a cear. Viviana é unha medicina que debería cubri-la Seguridade Social. O único que ten que facer é estar. A súa sinceridade absoluta ten o don de curar. Na súa conversa, as traxedias e os pecados máis inconfesables do ser humano adquiren un tinte de cantiga de escarnio da maior calidade literaria e filosófica que teña visto. Moitas das súas frases quedan na nosa memoria coma unha especie de rosario liberador. Son coma mantras, provocan imaxes mentais traxicómicas ó tempo que se reproducen as súas palabras na boca de calquera. Se digo "carracho peideiro" ou "xa o di a palabra: un porco é un cocho", por poñer un par de exemplos, río a esgalla... e de paso sírveme para lembra-lo son do meu riso. Cando repito un dos seus mantras mentalmente, parece que non hai nada no mundo que poida mancarme... igual debería cambia-lo Símbolo Puig polo Símbolo Viviana e levar algo seu no peto que me manque, en lugar do reloxo na dereita, para lembrame.

O domingo pola noite, no medio dunha gargallada colectiva a conto dun conto da Viviana, meu pai soltou: "mira, xa non lle doe nin pra rirse". Meu pai ten o don (ou a desgracia) da hiperconsciencia. Efectivamente, abrín a boca unhas cantas veces para emitir un par de risotadas guturais, desas que suben á cabeza desde o dedo gordo do pé esquerdo, e alivióseme a dor. Non hai pílula, inxección ou supositorio máis efectivo que Viviana.

Estiano, para as opos, tocábame facer unha camiseta de JJCobas (cada ano fago unha). Pero igual a fago cunha frase da Viviana. Heino pensar detidamente. Polo ben da miña saúde e a paciencia dos que teño darredor.